ΑΘΗΝΑ – ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΜΠΑΧΑΡΙΚΩΝ

ΤΟΥΡΚΙΑ – ΑΡΩΜΑ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
   Η κόκκινη γραμμή του χάρτη, που ένωνε την Αθήνα με τη Σιγκαπούρη, διέτρεχε τη Τουρκία, το Ιράν, το Πακιστάν, την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές, την Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία, ενώ ο χρονικός ορίζοντας του ταξιδιού υπολογιζόταν σε περίπου δύο μήνες.
  Πρώτος μου προορισμός επί τουρκικού εδάφους η άνυνδρη Καππαδοκία, που με συγκλόνισε από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η τοπική φύση, έχοντας αυτοσχεδιάσει με έμπνευση και φαντασία, δημιούργησε μέσα στους αιώνες ένα σκηνικό σουρεαλιστικής έμπνευσης, μοναδικό στο είδος του.
   Μετά την Καππαδοκία, συνέχισα για τις πόλεις Καισάρεια, Ερζερούμ και Αγκρί, ενώ με τη παρουσία μου στη παραμεθόρια πόλη Ντογκουμπαγιαζίτ, η οδική αποστολή στη πρώτη χώρα του οδοιπορικού μου έφτασε στο τέλος της. Το χιονοσκέπαστο Αραράτ σφράγισε το διαβατήριο μου και οι βαριεστημένοι Τούρκοι συνοριοφύλακες με αποχαιρέτησαν, ανοίγοντας τη μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα.

ΙΡΑΝ- ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
   Χάρτη του Ιράν δεν είχα μαζί μου, αφού η διαδρομή των 2.450 χλμ. ήταν καταγεγραμμένη στο μυαλό μου: Ταυρίδα, Ισφαχάν, Κερμάν και Ζαχεντάν, οι πόλεις που θα με φιλοξενούσαν τις επόμενες 8 ημέρες, μέχρι να φτάσω στα σύνορα του Πακιστάν.
    Στο γαλάζιο Ισφαχάν αντίκρισα μια πόλη που έμοιαζε να ξεπηδά μέσα από το φανταστικό κόσμο ενός ανατολίτικου παραμυθιού. Τα ιερά μνημεία του Ισφαχάν αποτελούν τα πιο αριστουργηματικά οικοδομήματα του ισλαμικού κόσμου, ενώ στο σκεπαστό παζάρι της πόλης είχα την ευκαιρία για μια ουσιαστική γνωριμία με την καθημερινότητα των ευγενικών Ιρανών.
   Μετά το Ισφαχάν με περίμενε η έρημος της ακραίας σιωπής! Η πραγματική έρημος, που το επίπεδο βασίλειό της φτάνει μέχρι το Ανατολικό Πακιστάν! Ήταν η ίδια έρημος που προσπάθησε να θάψει στα αμμώδη σωθικά της τη στρατιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
  Για τις επόμενες μέρες βρέθηκα να οδοιπορώ μέσα στη μοναξιά μου, διασχίζοντας ένα περιβάλλον εχθρικό και αφιλόξενο για την ανθρώπινη παρουσία. Θερμές οι συντεταγμένες του χώρου, τους 45 άγγιζε ο υδράργυρος. Το νερό πολυτιμότερο από βενζίνη και η σκιά ακριβότερη από χρυσάφι. Αν φοβήθηκα την έρημο; Όχι, γιατί απλά έχω μάθει να τη σέβομαι!

ΠΑΚΙΣΤΑΝ – ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
   Στο Πακιστάν, οι καταστάσεις δεν ήταν σίγουρα οι ιδανικότερες για τουρισμό. Ο εμφύλιος πόλεμος με τους Ταλιμπάν συνεχιζόταν στα βόρεια της χώρας, οι τυφλές βομβιστικές επιθέσεις ήταν σχεδόν καθημερινότητα, ενώ το τελευταίο διάστημα είχαν αυξηθεί οι απαγωγές και οι δολοφονίες των ξένων. Ταξιδεύοντας στο Πακιστάν ήξερα ότι διέσχιζα μια εμπόλεμη ζώνη! Συγκρατημένος φόβος για το επόμενο χιλιόμετρο, την επόμενη μέρα.
  Λόγω της έκρυθμης κατάστασης, σ’ όλη τη διάρκεια της πορείας μου στο Πακιστάν (1500 χλμ.–8 ημέρες) μου παραχωρήθηκε ένοπλη στρατιωτική συνοδεία, είτε με τη παρουσία ενός πάνοπλου στρατιωτικού οχήματος, είτε με την παρουσία ενός ένοπλου στρατιώτη που ταξίδευε μαζί μου στη πίσω σέλα της ΚΤΜ ! Ήταν ένα μέτρο που λάμβαναν οι τοπικές αρχές για την προστασία των ελάχιστων ξένων ταξιδιωτών που επιχειρούσαν να ταξιδέψουν στο Πακιστάν. Έτσι, μ’ αυτόν τον τρόπο διέσχισα όλο το Πακιστάν, περνώντας από τις πόλεις Κουέτα, Σοκούρ, Μουλτάν και Λαχώρη.

ΙΝΔΙΑ – ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ
  Μετά από είκοσι πέντε μέρες, και με καταγεγραμμένα 7.150 χλμ. στο κοντέρ της ΚΤΜ περνούσα τα σύνορα της αιώνιας Ινδίας. Ήταν η δεύτερη φορά στα τελευταία 14 χρόνια που επισκεπτόμουν με μοτοσικλέτα την Ινδία.
   Στη πρωτεύουσα Δελχί παρέμεινα 4 ημέρες προκειμένου να ξεκουραστώ και να ανασυγκροτηθώ. Εδώ, οι μελαμψές γυναικείες φιγούρες με τα πολύχρωμα σαρί, οι γραφικοί τουρμπανοφόροι γέροντες, οι ακούραστοι χειρονάκτες και οι αμέτρητοι ζητιάνοι με καλωσόριζαν στον δικό τους γοητευτικό μικρόκοσμο. Αντίθετα, το πλήθος των επιβλητικών μνημείων της πόλης με βοήθησαν να γνωρίσω την ιστορία της χώρας.
   Μετά το Δελχί, το δίτροχο οδοιπορικό προς τη Σιγκαπούρη θα συνεχιζόταν στους δρόμους της Βόρειας Ινδίας, του Νεπάλ και του Μπαγκλαντές (2.650 χλμ.), ενώ οι πόλεις Κανπούρ, Γκορακπούρ, Κατμαντού (Νεπάλ) και Ντάκα (Μπαγκλαντές) θα αποτελούσαν τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της διαδρομής. Η οδήγηση στους δρόμους της πολυπληθέστερης χώρας του κόσμου αποδείχθηκε όμως μια εμπειρία για γερά νεύρα και η φρίκη από τα δρώμενα που ζούσα καθοδόν ήταν πολύ μεγάλη.

ΝΕΠΑΛ - ΟΡΕΙΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Στα σύνορα του Νεπάλ, oι σύντομες συνοριακές διαδικασίες έδωσαν το πράσινο φως να εισβάλλω σ’ έναν τόπο αρμονικής συνύπαρξης Ινδουισμού και Βουδισμού, που βρίσκεται στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς γίγαντες, τη Κίνα και την Ινδία.
  Έξι ώρες περίπου χρειάστηκε η πορτοκαλίΚΤΜ να σκαρφαλώσει από τη συνοριακή πόλη Birganj στην πρωτεύουσα Κατμαντού, 196 χλμ. βορειότερα. Με φόντο τα επιβλητικά Ιμαλάϊα, ορεινά τοπία πρωτόγνωρης επιθετικής ομορφιάς εναλλάσσονταν στο οπτικό μου πεδίο, ενώ η λέξη «ευθεία» ήταν άγνωστη στο λεξικό της διαδρομής.
  Η Κατμαντού απλώνει τις γειτονιές της σε υψόμετρο 1.550 μ. και στεφανώνεται από κορυφές που αγγίζουν τα 3.000 μ. Εδώ σπατάλησα το χρόνο μου ανάμεσα σε συμπλέγματα βουδιστικών ναών, ιδιόρρυθμους ινδουιστικούς ναούς, μεσαιωνικά παλάτια του 15ου αιώνα, περίτεχνες κατοικίες και πολύχρωμες αγορές.
   Έντονη η ατμόσφαιρα θρησκευτικής κατάνυξης και δέους που βίωσα στην καρδιά της νεπαλέζικης πρωτεύουσας, ενώ οι κοντινές πόλεις Μπακταπούρ και Πατάν, που φωλιάζουν και αυτές στα όρια της κοιλάδας Κατμαντού, μου χάρισαν την ανάμνηση δυο υπαίθριων μουσείων τοπικής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Και όσον αφορά την ακούραστη μοτοσυκλέτα μου, εδώ στην Κατμαντού την «κέρασα» καινούρια λάδια και φίλτρο λαδιού, έσφιξα την αλυσίδα και άλλαξα τα τακάκια στο πίσω φρένο.

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ - Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ
   Από το Νεπάλ επέστρεψα και πάλι στην Ινδία, μέσω της ίδιας διαδρομής, και κατευθύνθηκα κατόπιν νοτιοανατολικά προς το Μπαγκλαντές. Ο στενός οδικός άξονας που ένωνε τα ινδικά σύνορα με την πρωτεύουσα Ντάκα (260 χλμ.) δεν προσφέρονταν για μεγάλες ταχύτητες, ενώ η κάθε μου στάση στα χωριά της διαδρομής προκαλούσε ένα ανθρώπινο… μποτιλιάρισμα.
   Μετά την Ντάκα οδήγησα προς την Τσιτανγκόγκ, την πόλη-λιμάνι του Μπαγκλαντές, για να προλάβω το πλοίο που θα με μετέφερε στην Ταϊλάνδη. Το δικτατορικό καθεστώς της γειτονικής Βιρμανίας (Myanmar) έχει απαγορεύσει από το 1953 τη διέλευση ξένων ιδιωτικών οχημάτων από το έδαφός της, γεγονός που με υποχρέωσε να την παρακάμψω ατμοπλοϊκώς.
    Τρεις ημέρες χρειάστηκε το πλοίο για να ολοκληρώσει τη θαλάσσια αποστολή του από το Μπαγκλαντές στην Ταϊλάνδη. Μετά από ένα πραγματικά εφιαλτικό ταξίδι, το τριτοκοσμικό πλεούμενο με αποβίβασε στις ακτές της Δυτικής Ταϊλάνδης. Περίπου 500 χλμ. αργότερα, ηΚΤΜ διέσχιζε τις φωταγωγημένες λεωφόρους της Μπαγκόνκ και το «ημερολόγιο καταστρώματος» έδειχνε την 41η ημέρα του ταξιδιού

ΤΑΪΛΑΝΔΗ – ΕΞΩΤΙΚΟ ΝΤΕΛΙΡΙΟ
   Με την άφιξή μου στη Μπανγκόκ είχα πλέον μπει στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση του διηπειρωτικού μου οδοιπορικού, αφού μόλις 2.000 χλμ. χώριζαν τη Μπανγκόκ από τη Σιγκαπούρη.
   Κοσμοπολίτικη και εκκεντρική, αισθησιακά όμορφη αλλά και αρκετά κουραστική, η Μπανγκόκ, δίχως ιδιαίτερο κόπο, κατόρθωσε να σαγηνεύσει και μένα. Άλλωστε, το μητροπολιτικό κέντρο της Ταϊλάνδης είναι μια μεγαλούπολη που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη.
   Μετά την εμπειρία της Μπανγκόκ ξεκίνησα τη πορεία μου προς το νότο της χώρας.    Το Πουκέτ, ένα από τα αμέτρητα μαργαριταρένια νησιά της θάλασσας Άνταμαν, 870 χλμ. νοτιοδυτικά της Μπανγκόκ, αποτέλεσε για τρεις αξέχαστες ημέρες τον επίγειο παράδεισό μου. Εξωτικές παραλίες, διάφανα τιρκουάζ νερά, θεαματικοί βράχοι και πυκνή τροπική χλωρίδα συνέθεταν ένα απίστευτο κινηματογραφικό σκηνικό.

ΜΑΛΑΙΣΙΑ – ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ
    Η συνοριακή μεθόριος της Μαλαισίας με καρτερούσε 540 χλμ. νότια του Πουκέτ. Μια οργιώδη πράσινη βλάστηση ξεχείλιζε πλουσιοπάροχα και αδιαπέραστη εκατέρωθεν του οδικού άξονα και προκαλούσε διαρκώς τις αισθήσεις μου σ’ ένα παιχνίδι τροπικών χρωμάτων και σχεδίων.
   Δίχως ιδιαίτερες γραφειοκρατικές διατυπώσεις, η είσοδός μου στη Μαλαισία ήταν πλέον γεγονός.  Ένας υποδειγματικός αυτοκινητόδρομος ανέλαβε να με οδηγήσει στην πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ, 370 χλμ. μακριά. Στους αυτοκινητοδρόμους της Μαλαισία οι μοτοσικλέτες δεν πληρώνουν διόδια ήταν μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη!
    Περιδιαβαίνοντας τις τρεις επόμενες μέρες τους δρόμους της μαλαισιανής μεγαλούπολης, έμεινα έκθαμβος από την απαστράπτουσα λάμψη της, που αντανακλά την εκπληκτική ανοδική πορεία της χώρας. Σύμβολο της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας αποτελούν οι «Δίδυμοι Πύργοι Petronas». Με ύψος 440 μ., θεωρούνται οι ψηλότεροι δίδυμοι ουρανοξύστες του κόσμου και ήταν φυσικά αδιανόητο να μην επισκεφθώ αυτό το εξωπραγματικό οικοδόμημα του μέλλοντος.

ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ – ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ
   Διασχίζοντας τη γέφυρα που ενώνει τη Μαλαισία με το νησί της Σιγκαπούρης (340 χλμ. νότια της Κουάλα Λουμπούρ), η πορτοκαλί ΚΤΜ έφτανε αισίως στο τέλος του διηπειρωτικού της ταξιδιού. Μετά από 57 ημέρες πορείας, στο κοντέρ της είχε καταγεγραμμένα 12.343 χλμ. Και ο ταλαίπωρος αναβάτης της; Τραγουδούσα και φώναζα παθιασμένα…πανηγύριζα! Μόλις είχα κερδίσει άλλο ένα στοίχημα, όχι με τον εαυτό μου αλλά με την ίδια τη ζωή.
    Σ’ αυτήν τη μοντέρνα ασιατική μεγαλούπολη-χώρα, που με συγκλόνισε με τη πολυτέλεια και την αίγλη της, αλλά με τρόμαξε με την υπερβολή της τεχνοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας της, γράφτηκε ο επίλογος ενός συγκλονιστικού δίτροχου οδοιπορικού. Ήταν ένα όντως εντυπωσιακό φινάλε, που με αποζημίωσε πλήρως για όλη την ταλαιπωρία, τις κακουχίες και τα απρόβλεπτα που είχα βιώσει καθ’ οδόν. Η άφιξη στην «Ιθάκη» ήταν ένα γεγονός συγκλονιστικό, όσο και το ίδιο το ταξίδι, ο καβαφικός «πηγαιμός».